چهارشنبه بیست و ششم دی 1386
قبل از فیلتر شدن مجدد اقدام فرماییید... لول
همه داستان زندگی ما، تغییر زندگی انسان است. *منصور حکمت*
آدرس وبلاگ جدیدمنو یادتون باشه!
اگر قبلانترا لینک کردید . حالا لطفا با این یکی تعویضش کنید!
فیلتر نیست! فعلا البته! 
http://shararehnouri1.blogfa.com/
پنجشنبه ششم دی 1386
باید به عمر جمهوری اسلامی پایان داد!
مردم ایران بردگى را نميپذيرند!
اسلام و حکومتش در ايران، هر روز چرخهای ماشین توحش و آدمکشی اش را با سازمانیافته تر از روز قبل از روی جان و مال و حق ما رد میکند! در خصوصی ترین زواياى زندگی ما دخالت میکند! آمال و آرزوهایمان را به خاک و خون میکشد! ولی ما مردمی که رفاه و آزادی و برابری فوری در دستور کارمان است، هر لحظه مصمم تر سرکوب را عقب میرانیم. مبارزه مان را سازمان يافته تر در جنبشهای مختلف برای توقف سرکوب، لغو اعدام، ستم بر زن، و به زیر کشیدن سرمایه داری و تروریسم اسلام سیاسی به پيش میبريم!
امروز اما جنبش سرخ و رادیکال دانشجویی در صف مقدم پرچمدار یک زندگی انسانی و رفاه و شادی برای کل جامعه است. امروز جنبش سرخ سرنگونی طلبی مانیفست قطب "نه به جنگ نه به جمهوری اسلامی" را مقابل دو قطب مرتجع میلیتاریزم سرمایه داری غرب و تروریسم سرمایه داری اسلام سیاسی قرار داده است. رژیم اما از عروج ما وحشت کرده است. آدم بایی میکند. تهدید، شکنجه، ترور و اعدام را افزایش میدهد. جامعه را به فقر، فحشا و اعتیاد هدایت می کند! دانشجوی سرخ پرچم کارگر زندانی، معلم زندانی، دانشجوى زندانی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد را برافراشته تر از پیش نمایندگی میکند! ما زن و مرد جنگیم! بجنگ تا بجنگیم! در مازندران، مشهد، تهران، شیراز و اصفهان و همدان و تبریز فریاد میکند! یک کلام در شیپور پایان عمر تمام و کمال رژیم تحقیر و تبعيض میدمد. باید به این اردوگاه پیوست!
مردم آزادیخواه، انسانهای شریف و متمدن به این صف بپیوندید!
آزادی بی قید شرط و فوری زندانی سیاسی یک رکن اساسی وظايف ما در داخل و خارج کشور است. جوانان و عزيزان ما زير شکنجه اند، همراه با آنها فرياد بزنيم که ما به بردگى تن نميدهيم!
جمعه 28 دسامبر روز اعتراض سراسرى براى آزادی زندانی سیاسی ست!
مقابل سفارتهای نمایندگان رژیم صدهزار اعدام، سفارت جمهوری اسلامی ایران، در پیکت ها و تجمعات فعالانه شرکت کنید! همرام با مردم، احزاب، سازمانها، انجمنها و فعالین سیاسی فریاد نه به جنگ نه به تحریم! نه به جمهوری اسلامی را نمایندگی کنیم!
در این فرصت باقی مانده با مدیا، احزاب، سازمانها،.... تماس بگیرید و خواهان شرکت در این تجمع، حمایت از مبارزات مردم ایران و محکوم کردن رژیم جنايتکار جمهوری اسلامی شوید! دنیا باید بفهمد خلاصی از تهدید رژیم تروریستى جمهورى اسلامی تنها با حمایت از مبارزات مردم ایران و منزوی کردن دیپلماتیک اين دولت و در لیست پیگرد قانونی بین المللی قراردادن سران حکومت جنایت علیه بشریت است. "سر هیولای" تروریزم اسلامی, رژیم جمهوری اسلامی است! باید سریعا بشریت را از دست این هیولا رهانید!
رسیدن به آرامش و امنیت و رفاه انسانی سهم انسان نیست! حق اوست!
این حق را بازپس میستانیم!
زنده باد آزادی! زنده باد برابری!
زنده باد سوسياليسم!
یکشنبه دوم دی 1386
پیام به خانواده های دانشجویان دستگیر شده
پدران و مادران گرامی
از جانب حزب اتحاد کمونیسم کارگری به شما پدران و مادران دانشجویان دستگیر شده درود میفرستم و برای مبارزه ای که آغاز کرده اید، آرزوی پیروزی میکنم. فرزندان شما، رفقا، فرزندان و برادران و خواهران ما هستند. ما در کنار شما از هیچ تلاشی برای آزادی این عزیزان فروگذار نخواهیم کرد. فرزندان ٽمره و امید زندگی و تلاش مادران و پدران هستند، باید آزاد و شاد و برابر و برخوردار از یک زندگی انسانی باشند.
پا به میدان گذاشتن شما برای آزادی بی قید و شرط فرزندانتان یکی از موٽرترین اقداماتی است که تاکنون در مبارزات اخیر صورت گرفته است. به شما در شکل دادن به نهاد "خانواده های دانشجویان دستگیر شده مراسم ۱۶ آذر ۸۶" تبریک میگویم.
شما به حق پرچمدار مبارزه برای آزادی تمامی دانشجویان دستگیر شده هستید. این پرچم را هر چه بلندتر به اهتزاز در آورید. امروز مبارزه برای آزادی دانشجویان دستگیر شده یک عرصه تعیین کننده تقابل میان اردوی آزادی و برابری و انسانیت و اردوی ارتجاع و جنایت و عقب ماندگی و اسلام است.
شما میتوانید دامنه این مبارزه را گسترده تر کنید. میتوانید این نهاد را در شهرهای بزرگ کشور برپا کنید. میتوانید نهادتان را به نهاد خانواده کلیه دستگیر شدگان تبدیل کنید. شما میتوانید در راس مبارزه برای آزادی تمامی دستگیر شدگان، در راس مبارزه برای آزادی کارگران دستگیر شده، فعالین حقوق زن دستگیر شده، و تمامی زندانیان سیاسی قرار بگیرید.
از تمامی مردم بخواهید که به مبارزه شما بپیوندند. از تمامی پدران و مادرانی که فرزندانشان دستگیر شده اند بخواهید که به صف شما بپیوندند. متحدا و با برنامه از پیش اعلام شده به دیدار فرزندانتان بروید. یک روز را در هفته روز دیدار با فرزندانتان اعلام کنید. به تمامی خانواده های زندانیان سیاسی و همه دستگیر شدگان اعلام کنید که وعده ملاقاتتان در زندانهایی است که فرزندانتان در اسارت بسر میبرند. به دیدار کارگران زندانی بروید. به دیدار منصور اسانلو و محمود صالحی بروید. همه زندانیان سیاسی فرزندان شما هستند. تا آزادی کلیه دانشجویان و کارگران و فعالین حقوق زن دستگیر شده از پای ننشینید. دست تک تک تان را میفشارم و برایتان آرزوی موفقیت میکنم!
علی جوادی
دبیر کمیته مرکزی حزب اتحاد کمونیسم کارگری
۱۸ دسامبر ۲۰۰۷، ۲۷ آذر ۱۳۸۶
شنبه پنجم آبان 1386
تصور کن تو میتونی بشی تعبیر این رویا!!
تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخت خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست
جواب همصداییها پلیس ضد شورش نیست
نه بمب هستهای داره نه بمبافکن نه خمپاره
دیگه هیچ بچهای پاشو روی مین جا نمیذاره
همه آزاد آزادن همه بیدرد بیدردن
تو روزنامه نمیخونی نهنگها خودکشی کردن!
جهانیرو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت
جهانیرو تصور کن پر از لبخند و آزادی
لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی
تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه
اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه
تصور کن جهانیرو که توش زندان یه افسانه است
تمام جنگهای دنیا شدن مشمول آتشبس
کسی آقای عالم نیست برابر با همن مردم
دیگه سهم هر انسان تن هر دونه گندم
بدون مرز و محدوده وطن یعنی همه دنیا
تصور کن تو میتونی بشی تعبیر این رویا
جمعه ششم مهر 1386
"آزادی بیان"، "آزادی فحش"، "آزادی اتهام"
و
رهبری امروز حزب کمونیست کارگری
اخیرا بحٽی در گروه اینترنتی جوانان کمونیست در زمینه آزادی بیان در گرفته است که به دلایل مختلف جالب است. در یک طرف این بحٽ رفقا سهراب وفا و فرزاد سلطانی قرار دارند و در طرف دیگر رفقا نوید مینایی و محمد آسنگران. موضوع از این قرار است که رفیق سهراب وفا به نوشته ای از محمد آسنگران و مصطفی صابر نقد کرده است که چرا در نقد سیاسی خودتان از کلمات زشت و نامناسب استفاده میکنید. چرا مخالفین سیاسی خود را غیر منصفانه نقد میکنید؟ چرا القاء شبهه با جریانات مافیایی و رژیمی در نقد میکنید؟ در طرف دیگر نوید مینایی بحٽ آزادی بیان و حق افراد در "فحش" و "نقد" را به میان کشیده است و به دفاع از "سبک ادبی" محمد آسنگران پرداخته است. محمد آسنگران هم وارد بحٽ شده است و از لنین و منصور حکمت نقل قول آورده است که این رهبران کمونیسم هم در مواقعی با لحنی مشابه محمد آسنگران با مخالفین خود برخورد کرده اند؟!
این مساله به چند لحاظ برای جنبش ما حائز اهمیت است. اما قبل از پرداختن به این مساله دوست دارم که از تمامی کادرها و رهبری حزب کمونیست کارگری بخواهم که نام و جایگاه منصور حکمت را فدای رفتار و عملکرد امروزین خود نکنند. از محمد آسنگران انتظار میرود که منصور حکمت و لنین را وارد این بحٽ نکند. خوب است که این رفیق رفتار و منش زشت خودش را خودش توجیه کند. منصور حکمت در میان ما نیست. اما منصور حکمت مظهر انسانیت، مظهر حرمت انسانی، و انصاف بود. من از رهبری حزب کمونیست کارگری میخواهم که این "در افزوده ها" را به پای سنت و رهبران کنونی حزبشان بنویسند. لطفا منصور حکمت را راحت بگذارید!
اما در زمینه بحٽ آزادی بیان. ما طرفدار آزادی بی قید و شرط بیان هستیم. برای این امر جنگیده ایم. هیچ قید و شرط و محدودیتی برای آزادی ابراز وجود سیاسی در جامعه نباید وجود داشته باشد. تمامی جوانب فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، مذهبی و ملی را میتوان بدون هیچ محدودیتی نقد کرد.
آزادی بیان قید و شرط ندارد. اما آیا آزادی بیان در بر گیرنده آزادی فحش هم میشود؟ آیا نباید محدودیتی بر آزادی فحش وجود داشته باشد؟ خیر! با قطعیت خیر! بنظر من آزادی بیان به معنی آزادی بیان رکیک ترین بیان ها و زشت ترین بیان ها هم هست. آزادی بیان فقط آزادی بیان های زیبا و شیوا نیست. در برگیرنده آزادی زشت ترین و ناهنجار ترین بیان ها هم هست. همانطور که آزادی بیان در برگیرنده آزادی نشریات پورنوگرافیک هم هست، در برگیرنده آزادی بیان ناپسند و زشت هم هست. من از آزادی وجود مطبوعات پورنو برای افراد بالغ دفاع میکنم. من از آزادی زشت ترین بیان ها هم در جامعه دفاع میکنم.
به این اعتبار من از نفس آزادی فحش و فحاشی محمد آسنگران و بسیاری از کادرهای حزب کمونیست کارگری که در مجادلات خودشان زشت ترین بیان ها را علیه حزب ما، حزب اتحاد کمونیسم کارگری" بکار بردند، دفاع میکنم. من از آزادی بیان "جدل آنلاین" دفاع میکنم. این حق طبیعی و داده شده این دوستان است. آزادی فحش یک جنبه از آزادی بیان این رفقا در جامعه است. از این رو به لحاظ حقوقی هیچ ایرادی به این رفتار و بیان زشت این رفقا وارد نیست.
اما بحٽ آزادی فحش و آزادی بیان یک مساله است و رفتار سیاسی و بیان مبارزاتی یک حزب سیاسی امر دیگری است. بخصوص اگر چنین حزبی در برنامه اش دفاع از حرمت انسان نقش بسته باشد. اگر مصطفی صابر و یا محمد آسنگران سر دبیر نشریات پورنو گرافیک و یا نشریه ای فحشنامه بودند، من هیچگاه انتقادی به رفتار سیاسی این رفقا و ادبیات انتخابی شان نداشتم. فحاشی یک ضرورت نشریاتی است که فحش ابزار کار و حرفه شان است. اما حزبی که یک دنیای بهتر برنامه حزبی اش است، نمیتواند چنین رفتاری داشته باشد. محمد آسنگران میتواند هر چقدر که دل تنگش میخواهد فحش بدهد. میتواند برق بپراند و فحش دهد. میتواند هر نقد سیاسی را با مشتی فحش و خرواری ناسزا سر هم بندی کند. میتواند بجای بحٽ اصولی و منطقی سنت فحاشی را در حزب کمونیست کارگری به سنت سیاسی و نقد غالب در این حزب تبدیل کند. میتواند مطمئن باشد که از لحاظ حقوقی مورد اعتراض ما قرار نخواهد گرفت. آزادی بیان و آزادی فحاشی ایشان کماکان محفوظ خواهد بود. اما آن جریانی که بجای نقد سیاسی، ناسزای سیاسی میگوید، بویی از سنت کمونیسم کارگری نبرده است.
اما زمانیکه نوید مینایی و سایر رفقای این حزب بخواهند آزادی بیان فرد فحاش را متناظر با سنت ادبیات سیاسی حزب کمونیست کارگری قبل از دگردیسی این حزب معرفی کنند باید بدانند که با مقابله جدی ما و بسیاری از کادرهایی کمونیسم کارگری که تهدید تاٽیر این ادبیات مشعشع قرار نگرفته اند، مواجه خواهند شد. کادرهایی که با سنت کمونیسم کارگری بطور دست اول آشنا هستند. روایت دست دوم و وارونه محمد آسنگران و دفاعیات وارونه تر نوید مینایی ذهنشان را تخمیر نکرده است.
نکته دیگر مساله آزادی بیان و آزادی فحش با آزادی اتهام است. از نقطه نظر من اتهام و هتک حرمت افراد جرم است. افراد آزاد نیستند که هر زمان که دلشان خواست حرمت افراد را زیر پا بگذارند. افراد آزاد نیستند که دیگران را تهدید پلیسی کنند که اطلاعاتشان را لو میدهند. افراد آزاد نیستند که آزادانه اتهام بزنند. نقد سیاسی، قید و شرطی ندارد. اما جنایتکار و رژیمی قلمداد کردن مخالف سیاسی نقد سیاسی نیست، اتهام زشت و کٽیف است. شیوه ای مذموم و پروکاواتیو است.
متاسفانه رهبری حزب کمونیست کارگری نه تنها کوچکترین عکس العملی در این زمینه از خود نشان نداده است، بلکه خود باعٽ و بانی چنین سنتی بوده است.
ما این روشهای مخرب را تقبیح میکنیم. ما از کادرهای کمونیسم کارگری میخواهیم که قاطعانه در مقابل این روشها بایستند. امروز هتک حرمت و تهدید پلیسی و فحاشی! فردا چه باید انتظار داشت؟
shararehnouri@gmail.com
شراره نوری
لندن – سپتامبر ۲۰۰۷
یکشنبه یازدهم شهریور 1386
مثل پروانه ای در مشت چه آسون میشه انسان رو کشت!
